Κριτική (Μετάφραση που παρέχεται από το RealEscort Translate - Κάντε κλικ εδώ για να δείτε το αρχικό κείμενο.) (Κάντε κλικ εδώ για να δείτε το μεταφρασμένο κείμενο)
Dører som aldri vil la seg lukke igjen, kropp eller sjel
Isabella er der i kropp og det rent materielle, men der føler jeg det stopper også. Hennes øyne er rammet inn i dyptsittende mørke ringer, og tilstedeværelsen er litt som et maleri som en scroller nedover i en "Instagram"-feed, det bare er der og man glemmer hva en ser likefort som fingertuppene forlater skjermen. Fargene er fine og motivet til dels behagelig, men det er forgjengelig og forglemmelig. Utfordringen er ikke at det er det ytre som gjør det hele forgjengelig og forglemmelig, det er mangelen på noe annet og en tilstedeværelse som gir uttrykk for at du er nummer 12 den dagen og jo fortere dørhåndtaket blir lukket bak deg desto bedre. Min frykt er den at det er for mange timer på disse spesifikke latina-forankrete individene, og at det hele blir en eneste lang indutsri-lignende tilnærming til yrket de har valgt å tre inn i.
Problemet ligger i at det er en positiv (vel høyst disukterbart) ting for "de" (dette er ikke sagt med tanker om å være generaliserende/rasistisk, men sagt på bakgrunn av den faktiske arbeidsmessige organisatoriske realiteten), men ikke for "oss", for å si det veldig forsiktig. Videre så tror jeg at det kan være lurt å se etter dato for ankomst, og at desto lenger tid som går fra ankomst og til faktisk ønsket møte-dato, desto større er sannsynligheten for at et møte blir preget av en tilstedeværende uunngåelighet som ikke kan oppleves som annet enn kaldhet, om en selvfølgelig ikke er kald selv og bare ønsker"å få det gjort". Det vel jo nok alltids være noen tilhørende/befinnende i den gaten også.
Det positive er dog at bildene stemmer, likevel med en klar grad av retusjering/touch-ups/filter/strategisk sminking/positurer osv. Virkeligheten er vel alltid verre eller da forekommer i en mer redusert grad enn fiksjonen, dessverre, og det er jo nettopp dette det hele befinner seg nedsynket i, en fiksjon. Valget av lokalisasjon er bra, men delt av flere andre under samme vaiende flagg, vel bostedet er delt 9.9 av 10 ganger (fra min erfaring). Så her er det bare å belage seg på å møte kunder (noe jeg har gjort flere ganger), ettersom de som tar for seg kommunikasjonen ikke bryr seg om å tidsmessige beregne ulike ankomst-tider for de som skal møte de ulike bak døren, dessverre....
^
Et "tips" er å se på annonse-teksten, om du ønsker å unngå kollektive-botilstander, ettersom de ikke akkurat er de skarpeste knivene i skuffen, og simpelthen klipp-og-limer det samme for alle jentene som neste alltid er under samme tak. (dette er for de som verdsetter mer "privacy")
Jeg har lagt merke til at flere har kommentert dette tidligere, med frustrasjon som veldig forståelig utgangspunkt, hvor det som har blitt kommentert omhandler både profilenes tjeneste-utvalg men også da muligheten for og forhånds-avtale. Begge de to sistnevnte tingene kan man simpelthen fullstendig glemme, alt som står av tjenester er ikke overlappendende med hva som blir tilbudt på andre siden av døren (vel jo både og, noe tilbys men mye tilbys svært selektivt). Videre så kan jeg nevne at veldig mange "vanlige" inkluderte tjenester blir her tilbudt for ekstra kostnad, i form av utelukkende kontanter, så selv prisene er på mange måter misvisende. Forhånds-avtale er også helt utelukket ettersom det opereres med en første-mann-til-mølla og "samlebånd prinsippet". Med andre ord, de vil aldri under noen omstendigheter avtale på forhånd, i beste fall et par timer, men det er hvor langt det strekker seg. Nevner dette ut ifra erfaring.
Det er fært og ubehagelig å ordlegge meg på denne måten, men det er simpelthen virkeligheten så hva skal en ellers gjøre? Selvfølgelig kan man legge på filter og redigere ting til det bedre, men virkeligheten er virkeligheten. Alt annet vil være en tildekking av det som oppleves gjentatte ganger, hvorav jeg har for nysgjerrighetensskyld møtt Isabella mer enn en gang, for å se om det var snakk om "en dårlig dag", vel, det var det altså ikke slik jeg erfarte..
Πόρτες που ποτέ δεν θα ξανακλείσουν, σώμα ή ψυχή
Η Isabella είναι εκεί στο σώμα και στο καθαρά υλικό, αλλά εκεί νιώθω ότι σταματάει επίσης. Τα μάτια της είναι πλαισιωμένα από βαθιά σκούρους κύκλους, και η παρουσία είναι λίγο σαν ένας πίνακας που σκρολάρεις προς τα κάτω σε ένα feed του "Instagram", απλά είναι εκεί και ξεχνάς τι βλέπεις μόλις οι άκρες των δαχτύλων αφήσουν την οθόνη. Τα χρώματα είναι ωραία και το θέμα εν μέρει ευχάριστο, αλλά είναι εφήμερο και ξεχασιάρικο. Η πρόκληση δεν είναι ότι είναι το εξωτερικό που κάνει το όλο εφήμερο και ξεχασιάρικο, είναι η έλλειψη κάτι άλλου και μια παρουσία που εκφράζει ότι είσαι ο αριθμός 12 εκείνη την ημέρα και όσο πιο γρήγορα κλείσει το χερούλι της πόρτας πίσω σου τόσο το καλύτερο. Ο φόβος μου είναι ότι υπάρχουν πάρα πολλές ώρες σε αυτά τα συγκεκριμένα άτομα με λατινοαμερικάνικες ρίζες, και ότι το όλο γίνεται μια μοναδική μακρά βιομηχανικού τύπου προσέγγιση στο επάγγελμα που έχουν επιλέξει να μπουν.
Το πρόβλημα έγκειται στο ότι είναι ένα θετικό (καλά εξαιρετικά συζητήσιμο) πράγμα για "αυτούς" (αυτό δεν λέγεται με σκέψεις γενίκευσης/ρατσισμού, αλλά λέγεται με βάση την πραγματική εργασιακή οργανωτική πραγματικότητα), αλλά όχι για "εμάς", για να το πω πολύ προσεκτικά. Περαιτέρω πιστεύω ότι μπορεί να είναι έξυπνο να κοιτάξεις την ημερομηνία άφιξης, και ότι όσο περισσότερος χρόνος περνά από την άφιξη μέχρι την πραγματική επιθυμητή ημερομηνία συνάντησης, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα μια συνάντηση να χαρακτηρίζεται από μια παρούσα αναπόφευκτη που δεν μπορεί να βιωθεί ως τίποτα άλλο παρά κρύο, αν φυσικά δεν είσαι κρύος ο ίδιος και απλά θέλεις "να το τελειώσεις". Θα υπάρχουν πάντα κάποιοι που ανήκουν/βρίσκονται σε εκείνο τον δρόμο επίσης.
Το θετικό είναι πάντως ότι οι φωτογραφίες ταιριάζουν, ωστόσο με σαφή βαθμό ρετουσαρίσματος/touch-ups/φίλτρων/στρατηγικού μακιγιάζ/πόζες κλπ. Η πραγματικότητα είναι πάντα χειρότερη ή εμφανίζεται σε πιο μειωμένο βαθμό από τη μυθοπλασία, δυστυχώς, και ακριβώς σε αυτό είναι βυθισμένο το όλο, σε μια μυθοπλασία. Η επιλογή της τοποθεσίας είναι καλή, αλλά μοιράζεται από αρκετούς άλλους κάτω από την ίδια κυματιστή σημαία, καλά η κατοικία μοιράζεται 9.9 στις 10 φορές (από την εμπειρία μου). Οπότε εδώ απλά πρέπει να προετοιμαστείς να συναντήσεις πελάτες (κάτι που έχω κάνει αρκετές φορές), καθώς αυτοί που αναλαμβάνουν την επικοινωνία δεν νοιάζονται να υπολογίσουν χρονικά διαφορετικούς χρόνους άφιξης για αυτούς που πρόκειται να συναντήσουν τους διάφορους πίσω από την πόρτα, δυστυχώς....
^
Ένα "tip" είναι να κοιτάξεις το κείμενο της αγγελίας, αν θέλεις να αποφύγεις συλλογικές συνθήκες διαβίωσης, καθώς δεν είναι ακριβώς τα πιο κοφτερά μαχαίρια στο συρτάρι, και απλά κάνουν copy-paste το ίδιο για όλα τα κορίτσια που σχεδόν πάντα είναι κάτω από την ίδια στέγη. (αυτό είναι για όσους εκτιμούν περισσότερη "privacy")
Έχω παρατηρήσει ότι αρκετοί έχουν σχολιάσει αυτό προηγουμένως, με απογοήτευση ως πολύ κατανοητό σημείο εκκίνησης, όπου αυτό που έχει σχολιαστεί αφορά τόσο την γκάμα υπηρεσιών των προφίλ αλλά και τη δυνατότητα για προ-συμφωνία. Και τα δύο τελευταία πράγματα μπορείς απλά να τα ξεχάσεις εντελώς, όλα όσα αναφέρονται ως υπηρεσίες δεν επικαλύπτονται με αυτό που προσφέρεται στην άλλη πλευρά της πόρτας (καλά και ναι και όχι, κάτι προσφέρεται αλλά πολλά προσφέρονται εξαιρετικά επιλεκτικά). Περαιτέρω μπορώ να αναφέρω ότι πάρα πολλές "συνηθισμένες" συμπεριλαμβανόμενες υπηρεσίες προσφέρονται εδώ με επιπλέον κόστος, αποκλειστικά σε μετρητά, οπότε ακόμη και οι τιμές είναι από πολλές απόψεις παραπλανητικές. Η προ-συμφωνία είναι επίσης εντελώς αποκλεισμένη καθώς λειτουργούν με αρχή πρώτος-φτάνει-πρώτος-εξυπηρετείται και "αρχή της γραμμής παραγωγής". Με άλλα λόγια, ποτέ υπό οποιεσδήποτε συνθήκες δεν θα συμφωνήσουν εκ των προτέρων, στην καλύτερη περίπτωση μερικές ώρες, αλλά τόσο μακριά φτάνει. Το αναφέρω αυτό από εμπειρία.
Είναι περίεργο και δυσάρεστο να εκφράζομαι με αυτόν τον τρόπο, αλλά είναι απλά η πραγματικότητα οπότε τι άλλο να κάνει κανείς; Φυσικά μπορεί κανείς να βάλει φίλτρο και να επεξεργαστεί τα πράγματα προς το καλύτερο, αλλά η πραγματικότητα είναι η πραγματικότητα. Οτιδήποτε άλλο θα ήταν κάλυψη αυτού που βιώνεται επανειλημμένα, όπου από περιέργεια συνάντησα την Isabella περισσότερες από μία φορές, για να δω αν επρόκειτο για "μια κακή μέρα", καλά, δεν ήταν έτσι όπως το βίωσα..
